[[{"content_id":78997,"content_number":0,"portal_id":47,"lang_id":"fa","content_title":"25 اردیبهشت سالروز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":" \r\n\r\n۲۵ اردیبهشت  روز بزرگداشت فردوسی\r\n\r\n \r\n\r\n 25 اردیبهشت سالروز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد\r\n\r\nبیست وپنجم اردیبهشت سالروز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد\r\n\r\n \r\n\r\nحکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه‍.ق، ۳۱۹ ه‍.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه‍.ق، ۳۹۷ ه‍.خ در توس خراسان)، سخن سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ ترین سرایندهٔ پارسی گو دانسته اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.\r\n\r\n \r\n\r\nزندگینامه: ابوالقاسم فردوسی\r\n\r\n \r\n\r\nابوالقاسم حسن پور علی طوسی معروف به فردوسی در سال ۳۱۹ در روستای باژ از توابع طبران طوس به دنیا آمد\r\n\r\nپدرش از دهقانان طوس بود و از نظر مادی دارای ثروت و موقعیت قابل توجهی بود. از احوال او در عهد کودکی و جوانی اطلاع درستی در دست نیست ولی مشخص است که در جوانی با درآمدی که از املاک پدرش داشته به کسی محتاج نبوده است.\r\n\r\nفردوسی از همان ابتدای کار که به کسب علم و دانش پرداخت، به خواندن داستان هم علاقمند شد و مخصوصاً به تاریخ و اطلاعات مربوط به گذشته ایران عشق می ورزید.\r\n\r\nهمین علاقه به داستان های کهن بود که او را به فکر به نظم درآوردن شاهنامه انداخت. \r\n\r\nوی مدتها در جستجوی این کتاب بوده است و پس از یافتن دستمایه اصلی داستان های شاهنامه، نزدیک به 30 سال از بهترین ایام زندگی خود را وقف این کار کرد.\r\n\r\nشاهنامه پر آوازه ترین سروده فردوسی و یکی از بزرگ ترین نوشته های ادبیات کهن فارسی است.\r\n\r\nفردوسی برای سرودن آن نزدیک به 15 سال  تلاش کرد و سر انجام آن را در سال 372 به پایان رساند. \r\n\r\nشاهنامه، منظومه مفصلی است که حدوداً از 60 هزار بیت تشکیل شده و دارای 3 دوره اساطیری، پهلوانی، تاریخی است.\r\n\r\n \r\n\r\nشاهنامه روایت نبرد خوبی و بدی است و پهلوانان، جنگجویان این نبرد دائمی در هستی اند. پهلوانانی همچون فریدون، سیاوش، کیخسرو، رستم، گودرز و طوس از این دسته هستند.\r\n\r\nشخصیت های دیگری نیز همچون ضحاک و سلم و تور وجودشان آکنده از شرارت و بدخویی و فساد است.\r\n\r\nاز فردوسی تنها یک دختر به جا مانده بود، زیرا پسرش هم در حیات پدر فوت کرده بود.\r\n\r\nتاریخ وفات فردوسی را بعضی 411 و برخی 416 هجری قمری نوشته اند. وی را در شهر طوس، در باغی که متعلق به خودش بود، به خاک سپردند.\r\n\r\n \r\n\r\n25 اردیبهشت ماه، سالروز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بلندآوازه ایرانی است. او که با اثر  شکوهمند خود، نقش جوان‏مردی، اخلاق و ایمان را در بلندای زمان بر تاریخ نشاند و با حکمت و بینش گسترده، فرهنگ غنی ایران را تا فراسوی مرزهای خاکی به دل عاشقان فرهنگ و هنر نمایان ساخت. \r\n\r\nفردوسی، از جمله معماران فرهنگ و ادب بخش بزرگی از جهان امروز است که با هموار ساختن رنجی سی‏ساله بر خود، توانست اندیشه پویا و تصویری زیبا را در همگونی دین و فرهنگ ملی در قالب یادگاری هزار ساله، ولی همواره تازه و سودمند باقی گذارد. در این مقاله، به زندگی و نیز برخی موضوع‏های پرداخته شده در اثر جاودان او شاهنامه می‏پردازیم. \r\n\r\nتولد و خانواده: \r\nدر سال 329 هجری که ابوعبداللّه‏ رودکی، پدر شعر فارسی بدرود حیات گفت، روستای باژ از توابع خراسان، شاهد ولادت ابوالقاسم حسن‏بن علی طوسی، معروف به فردوسی بود. فردوسی از کودکی به دانش‏آموزی پرداخت و اخلاق، تاریخ و فرهنگ ایرانی، تن و جان او را پرورش داد. او با شوق و دقتی عاشقانه، در نظم کشیدن شاهنامه می‏کوشید و هرگاه فرصتی می‏یافت، مطلبی از زندگی خود را نیز در سرگذشت این نامه باستان می‏گنجاند. او همسری باسواد و اهل ادب داشت که از او با لطف و مهربانی یاد می‏کند. همچنین صاحب پسر و دختری شد که البته پسر در جوانی از دست رفت و پدر را در غم خود داغدار کرد. \r\n\r\nفردوسی و زبان فارسی: \r\nفردوسی برای اظهار هنر خود، زبان ساده‏ای را به کار برده و شاهنامه را شاهکار زمان و بیان ساخته است. پس از اسلام و با ورود ادبیات عرب به ایران اندک‏اندک بسیاری از واژگان و ترکیب‏های اصیل فارسی، به دست فراموشی سپرده می‏شد، ولی حکیم توس، با به نظم در آوردن شاهنامه، تا حد زیادی جلو این کار را گرفت. از این رو، با اینکه بیش از هزار سال از تاریخ نظم شاهنامه می‏گذرد، امروزه هم زبان این کتاب، برای فارسی‏زبانان قابل فهم است. این، معجزه سادگی زبان است که فردوسی آن را به وجود آورد. بسیاری از واژه‏های ساده به کار رفته در شاهنامه، از آفت فراموشی مصون مانده است؛ زیرا بیشتر این واژه‏ها که در ادبیات شاهنامه آمده، بر زبان‏ها جاری گشته و تا امروز باقی است. \r\n\r\nرسالت فردوسی: \r\nحکیم ابوالقاسم فردوسی، با شاعران هم‏عصر خود تفاوت بسیاری داشت. در آن زمان، بسیاری از شاعران به ستایش شاهان و درباریان سرگرم بودند. در این میان، فردوسی، ستایش‏گری را پیشه خود نساخت. او در شاعری هدف بلندتری داشت و برای خویش رسالتی تاریخی قائل بود. به همین دلیل، به صله و ستایش نیاز نداشت. بزرگ‏ترین امتیاز فردوسی این است که او شاعری را رسالت می‏پنداشت و یک‏دل و یک جهت به این کار بزرگ همت گماشت و شاهنامه، ارزشمندترین کتاب تاریخی منظوم را از خود به یادگار گذاشت. \r\nپروردگار در شاهنامه: \r\nدانای توس، حکیم ابوالقاسم فردوسی که دیباچه سخن را به دل‏نشین‏ترین آهنگ دین‏داری و دین‏باوری آراسته است، در ستایش خدای بزرگ می‏سراید: \r\n\r\nبه نام خداوند جان و خرد         کزین برتر اندیشه برنگذرد \r\nخداوند نام و خداوند جای         خداوند روزی ده رهنمای \r\nخداوند کیوان و گردان سپهر     فروزنده ماه و ناهید و مهر \r\n\r\nاو شاهنامه سترگ خود را به نام خداوند جان و خرد آغاز می‏کند و از دین و باورهای خود به صورت‏های گوناگون در آن سخن می‏آورد و انسان را به خداشناسی و دین‏محوری توجه می‏دهد. فردوسی در شاهنامه در ستایش یزدان پاک سخن گفته و سروده است: \r\n\r\nجهان را بلندی و پستی تویی        ندانم چه‏ایی هرچه هستی تویی \r\n\r\nسرانجام :\r\nفردوسی، شاعر حماسه‏سرای ایرانی، حدود نود سال زیست و سی سال از عمر گران‏بهایش را صرف نگه‏داری زبان اصیل فارسی و تمدن ایرانی کرد. او سال‏های آخر عمر را در تنگ‏دستی گذراند و توانایی مالی خود را که در جوانی از آن بهره‏مند بود، از دست داد؛ چونان‏که می‏سراید: \r\n\r\nالا ای برآورده چرخ بلند                چه داری به پیری مرا مستمند \r\nچو بودم جوان، برترم داشتی         به پیری مرا خوار بگذاشتی \r\nمرا کاش هرگز نپروردیا                 چو پرورده بودی، نیازردیا \r\n\r\nاو در شهر توس از دنیا رفت و در باغش به خاک سپرده شد. بنای زیبا و اشعار بلند حک شده بر مزارش، چنان پویا و گویا سخن می‏گوید که گویی خود شاعر زنده است و با لحن دل‏نشین شعر می‏خواند: \r\n\r\nهرگز نمیرد آن‏که دلش زنده شد به عشق                         ثبت است بر جریده عالم دوام ما\r\n\r\nشهرت جهانی فردوسی، به خاطر کتاب شاهنامه است\r\n\r\nبه گفته ی فردوسی، سرودن شاهنامه، سی سال طول کشید. این اثر جاویدان فردوسی که در شمار بهترین آثار حماسی عالم است، در حدود پنجاه هزار بیت دارد و تاکنون به زبان ‏های مختلف دنیا ترجمه شده است.\r\n\r\nشاهنامه فردوسی بر اثر نفوذ شدیدی که در میان طبقات مختلف ایرانیان یافت، در همه ی ادوار تاریخی بعد از قرن پنجم هجری مورد توجه بود چنان که همه ی شاعران حماسه گوی ایرانی تا عهد اخیر تحت تاثیر آن بوده و از آن پیروی کرده ‏اند.\r\n\r\nفردوسی در شاهنامه از دودمان های پادشاهی پیشدادیان و کیانیان و اشکانیان و ساسانیان نام برده است. سروده های دیگری نیز به فردوسی نسبت داده شده است که بیشتر بی پایه دانسته اند. شناخته شده ترین آن ها مثنوی یوسف و زلیخا و گرشاسپ نامه و هجونامه ای در نکوهش سلطان محمود است.\r\n\r\nسروده های فردوسی نه تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مورد پژوهش و بررسی و در دانشگاه های شناخته شده ی دنیا مانند دانشگاه کمبریج انگلستان و دیگر دانشگاه های اروپایی و آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفته است و تازه ترین پژوهش ها درباره ی شاهنامه در مرکز مطالعات خاورمیانه و اسلامی دانشگاه کمبریج منتشر شده است. در میانه ی نوروز ۱۳۸۵ برگردان تازه ای از شاهنامه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. «دیک دیویس» پدیدآورنده ی این نسخه جدید که پروفسور زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اوهایوی آمریکا و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است با ارائه ی این برگردان نوین، نوروز ایرانی را جشن گرفت.\r\n\r\nفردوسی در بیان افکار و نقل معانی و رعایت سادگی زبان، صراحت و روشنی سخن، انسجام، استحکام و متانت کلام در درجه ‏ای از قدرت است که کلامش همواره در میان استادان، نمونه ی اعلای فصاحت و بلاغت شمرده شده و به منزله ی سخن سهل و ممتنع تلقی شده است.\r\n\r\nفردوسی سخن سرایی وطن پرست و در میهن خواهی استوار بود. این باور پایدار او از جای جای شاهنامه و به ویژه از شور فردوسی در ستایش ایران و نژاد ایرانی به خوبی آشکار است. او از تاریخ نیاکان خود و داستان ها و افسانه ی شاهان و تاریخ ایران آگاهی و یا به دانستن آن ها شوق و دلبستگی فراوان داشت. و به همین سبب است که به این کار بزرگ دست زد و تا هنگامی که گرفتار فقر و تهیدستی نگشت، یعنی مال و ثروت نیاکانی را بر سر کار شاهنامه نگذاشت، به دربار شاهان و جایزه های ایشان چشم نداشت. فردوسی در سرودن شاهنامه، گذشته از انگیزه ی وطن خواهی و باورهای میهنی، کمابیش پشتیبانانی داشته است. او خود از چند تن یاد کرده است که ایشان به گونه ای در برانگیختن او کوشیده اند. یکی از آنان که بیش از همه مورد ستایش اوست، کسی است از بزرگان و فرمانروایان آن روزگار که فردوسی ویژگی هایش را برمی شمارد، اما آشکارا نام او را نمی گوید.\r\n\r\nبه نظر فروغی از ویژگی های فردوسی پاکی زبان و عفت اوست. در تمام شاهنامه یک واژه و یا یک عبارت مستهجن دیده نمی شود و پیداست که فردوسی بر خلاف بسیاری از شاعران، از آلوده کردن خود به هزل و زشتی ها کناره گیری داشته است و هر جا که به فراخور داستان سرایی مطلب شرم آمیزی می بایست نقل کند بهترین و نازک ترین عبارت ها را برای آن یافته است. عفت خواهی فردوسی به اندازه ای است که در داستان هایی هم که به فراخور طبیعت بشری بی اختیار رخ می دهد، نمی پسندد که پهلوانان او گرفتار نفس شده و از حدود مشروع فراتر رفته باشند.\r\n\r\nهیچ کس به اندازه ی فردوسی باورمند به خرد و دانش نبوده و تشویق به اندوختن دانش و هنر نکرده است. فردوسی مانند خیام در اشعارش به کوتاهی زندگانی افسوس می خورد و بیان حیرانی می کند که انسان برای چه آمده است و کجا می رود و پس از این زندگی چه خواهد شد.\r\n\r\nبرای بزرگداشت مقام این شاعر و سخن‏ سرای نامی، روز ۲۵ اردیبهشت هر سال به نام حکیم ابوالقاسم فردوسی نام گذاری شده است تا فرصتی فراهم شود که علاوه بر شناساندن این شخصیت بزرگ ادبی به اقشار مختلف مردم، زمینه ی حفظ این گنجینه و میراث غنی در همگان به وجود آید.\r\n\r\n\r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n ","content_html":"

 <\/p>\n\n

۲۵ اردیبهشت  روز بزرگداشت فردوسی<\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 25 <\/span>اردیبهشت سالروز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد<\/p>\n\n

بیست وپنجم اردیبهشت سالروز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد<\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۲۹ ه‍.ق، ۳۱۹ ه‍.خ - درگذشتهٔ پیش از ۴۱۱ ه‍.ق، ۳۹۷ ه‍.خ در توس خراسان)، سخن سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ ترین سرایندهٔ پارسی گو دانسته اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

زندگینامه: ابوالقاسم فردوسی<\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

ابوالقاسم حسن پور علی طوسی معروف به فردوسی در سال ۳۱۹ در روستای باژ از توابع طبران طوس به دنیا آمد<\/p>\n\n

پدرش از دهقانان طوس بود و از نظر مادی دارای ثروت و موقعیت قابل توجهی بود. از احوال او در عهد کودکی و جوانی اطلاع درستی در دست نیست ولی مشخص است که در جوانی با درآمدی که از املاک پدرش داشته به کسی محتاج نبوده است.<\/span><\/p>\n\n

فردوسی از همان ابتدای کار که به کسب علم و دانش پرداخت، به خواندن داستان هم علاقمند شد و مخصوصاً به تاریخ و اطلاعات مربوط به گذشته ایران عشق می ورزید.<\/span><\/p>\n\n

همین علاقه به داستان های کهن بود که او را به فکر به نظم درآوردن شاهنامه انداخت. <\/span><\/p>\n\n

وی مدتها در جستجوی این کتاب بوده است و پس از یافتن دستمایه اصلی داستان های شاهنامه، نزدیک به 30 سال از بهترین ایام زندگی خود را وقف این کار کرد.<\/span><\/p>\n\n

شاهنامه پر آوازه ترین سروده فردوسی و یکی از بزرگ ترین نوشته های ادبیات کهن فارسی است.<\/span><\/p>\n\n

فردوسی برای سرودن آن نزدیک به 15 سال  تلاش کرد و سر انجام آن را در سال 372 به پایان رساند. <\/span><\/p>\n\n

شاهنامه، منظومه مفصلی است که حدوداً از 60 هزار بیت تشکیل شده و دارای 3 دوره اساطیری، پهلوانی، تاریخی است.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

شاهنامه روایت نبرد خوبی و بدی است و پهلوانان، جنگجویان این نبرد دائمی در هستی اند. پهلوانانی همچون فریدون، سیاوش، کیخسرو، رستم، گودرز و طوس از این دسته هستند.<\/span><\/p>\n\n

شخصیت های دیگری نیز همچون ضحاک و سلم و تور وجودشان آکنده از شرارت و بدخویی و فساد است.<\/span><\/p>\n\n

از فردوسی تنها یک دختر به جا مانده بود، زیرا پسرش هم در حیات پدر فوت کرده بود.<\/span><\/p>\n\n

تاریخ وفات فردوسی را بعضی 411 و برخی 416 هجری قمری نوشته اند. وی را در شهر طوس، در باغی که متعلق به خودش بود، به خاک سپردند.<\/span><\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

25 <\/span>اردیبهشت ماه، سالروز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بلندآوازه ایرانی است. او که با اثر  شکوهمند خود، نقش جوان‏مردی، اخلاق و ایمان را در بلندای زمان بر تاریخ نشاند و با حکمت و بینش گسترده، فرهنگ غنی ایران را تا فراسوی مرزهای خاکی به دل عاشقان فرهنگ و هنر نمایان ساخت. <\/span>

\nفردوسی، از جمله معماران فرهنگ و ادب بخش بزرگی از جهان امروز است که با هموار ساختن رنجی سی‏ساله بر خود، توانست اندیشه پویا و تصویری زیبا را در همگونی دین و فرهنگ ملی در قالب یادگاری هزار ساله، ولی همواره تازه و سودمند باقی گذارد. در این مقاله، به زندگی و نیز برخی موضوع‏های پرداخته شده در اثر جاودان او شاهنامه می‏پردازیم. <\/span>

تولد و خانواده<\/strong>:<\/span><\/strong> 
\nدر سال 329 هجری که ابوعبداللّه‏ رودکی، پدر شعر فارسی بدرود حیات گفت، روستای باژ از توابع خراسان، شاهد ولادت ابوالقاسم حسن‏بن علی طوسی، معروف به فردوسی بود. فردوسی از کودکی به دانش‏آموزی پرداخت و اخلاق، تاریخ و فرهنگ ایرانی، تن و جان او را پرورش داد. او با شوق و دقتی عاشقانه، در نظم کشیدن شاهنامه می‏کوشید و هرگاه فرصتی می‏یافت، مطلبی از زندگی خود را نیز در سرگذشت این نامه باستان می‏گنجاند. او همسری باسواد و اهل ادب داشت که از او با لطف و مهربانی یاد می‏کند. همچنین صاحب پسر و دختری شد که البته پسر در جوانی از دست رفت و پدر را در غم خود داغدار کرد. <\/span>

فردوسی و زبان فارسی<\/strong>: <\/span><\/strong>
\nفردوسی برای اظهار هنر خود، زبان ساده‏ای را به کار برده و شاهنامه را شاهکار زمان و بیان ساخته است. پس از اسلام و با ورود ادبیات عرب به ایران اندک‏اندک بسیاری از واژگان و ترکیب‏های اصیل فارسی، به دست فراموشی سپرده می‏شد، ولی حکیم توس، با به نظم در آوردن شاهنامه، تا حد زیادی جلو این کار را گرفت. از این رو، با اینکه بیش از هزار سال از تاریخ نظم شاهنامه می‏گذرد، امروزه هم زبان این کتاب، برای فارسی‏زبانان قابل فهم است. این، معجزه سادگی زبان است که فردوسی آن را به وجود آورد. بسیاری از واژه‏های ساده به کار رفته در شاهنامه، از آفت فراموشی مصون مانده است؛ زیرا بیشتر این واژه‏ها که در ادبیات شاهنامه آمده، بر زبان‏ها جاری گشته و تا امروز باقی است. <\/span>

رسالت فردوسی<\/strong>:<\/span><\/strong> 
\nحکیم ابوالقاسم فردوسی، با شاعران هم‏عصر خود تفاوت بسیاری داشت. در آن زمان، بسیاری از شاعران به ستایش شاهان و درباریان سرگرم بودند. در این میان، فردوسی، ستایش‏گری را پیشه خود نساخت. او در شاعری هدف بلندتری داشت و برای خویش رسالتی تاریخی قائل بود. به همین دلیل، به صله و ستایش نیاز نداشت. بزرگ‏ترین امتیاز فردوسی این است که او شاعری را رسالت می‏پنداشت و یک‏دل و یک جهت به این کار بزرگ همت گماشت و شاهنامه، ارزشمندترین کتاب تاریخی منظوم را از خود به یادگار گذاشت. <\/span>
پروردگار در شاهنامه<\/strong>:<\/span><\/strong> 
\nدانای توس، حکیم ابوالقاسم فردوسی که دیباچه سخن را به دل‏نشین‏ترین آهنگ دین‏داری و دین‏باوری آراسته است، در ستایش خدای بزرگ می‏سراید: <\/span>

به نام خداوند جان و خرد<\/strong>         کزین برتر اندیشه برنگذرد<\/strong> 
خداوند نام و خداوند جای<\/strong>         خداوند روزی ده رهنمای<\/strong> 
خداوند کیوان و گردان سپهر<\/strong>     فروزنده ماه و ناهید و مهر<\/strong> 

\nاو شاهنامه سترگ خود را به نام خداوند جان و خرد آغاز می‏کند و از دین و باورهای خود به صورت‏های گوناگون در آن سخن می‏آورد و انسان را به خداشناسی و دین‏محوری توجه می‏دهد. فردوسی در شاهنامه در ستایش یزدان پاک سخن گفته و سروده است: <\/span>

\nجهان را بلندی و پستی تویی        ندانم چه‏ایی هرچه هستی تویی <\/p>\n\n

سرانجام<\/strong> :<\/span><\/strong>
\nفردوسی، شاعر حماسه‏سرای ایرانی، حدود نود سال زیست و سی سال از عمر گران‏بهایش را صرف نگه‏داری زبان اصیل فارسی و تمدن ایرانی کرد. او سال‏های آخر عمر را در تنگ‏دستی گذراند و توانایی مالی خود را که در جوانی از آن بهره‏مند بود، از دست داد؛ چونان‏که می‏سراید: <\/span>

\nالا ای برآورده چرخ بلند                چه داری به پیری مرا مستمند 
\nچو بودم جوان، برترم داشتی         به پیری مرا خوار بگذاشتی 
\nمرا کاش هرگز نپروردیا                 چو پرورده بودی، نیازردیا 

\nاو در شهر توس از دنیا رفت و در باغش به خاک سپرده شد. بنای زیبا و اشعار بلند حک شده بر مزارش، چنان پویا و گویا سخن می‏گوید که گویی خود شاعر زنده است و با لحن دل‏نشین شعر می‏خواند: <\/span>

هرگز نمیرد آن‏که دلش زنده شد به عشق<\/strong>                         ثبت است بر جریده عالم دوام ما<\/strong><\/p>\n\n

شهرت جهانی فردوسی، به خاطر کتاب شاهنامه است<\/p>\n\n

به گفته ی فردوسی، سرودن شاهنامه، سی سال طول کشید. این اثر جاویدان فردوسی که در شمار بهترین آثار حماسی عالم است، در حدود پنجاه هزار بیت دارد و تاکنون به زبان ‏های مختلف دنیا ترجمه شده است.<\/span><\/p>\n\n

شاهنامه فردوسی بر اثر نفوذ شدیدی که در میان طبقات مختلف ایرانیان یافت، در همه ی ادوار تاریخی بعد از قرن پنجم هجری مورد توجه بود چنان که همه ی شاعران حماسه گوی ایرانی تا عهد اخیر تحت تاثیر آن بوده و از آن پیروی کرده ‏اند.<\/span><\/p>\n\n

فردوسی در شاهنامه از دودمان های پادشاهی پیشدادیان و کیانیان و اشکانیان و ساسانیان نام برده است. سروده های دیگری نیز به فردوسی نسبت داده شده است که بیشتر بی پایه دانسته اند. شناخته شده ترین آن ها مثنوی یوسف و زلیخا و گرشاسپ نامه و هجونامه ای در نکوهش سلطان محمود است.<\/span><\/p>\n\n

سروده های فردوسی نه تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مورد پژوهش و بررسی و در دانشگاه های شناخته شده ی دنیا مانند دانشگاه کمبریج انگلستان و دیگر دانشگاه های اروپایی و آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفته است و تازه ترین پژوهش ها درباره ی شاهنامه در مرکز مطالعات خاورمیانه و اسلامی دانشگاه کمبریج منتشر شده است. در میانه ی نوروز ۱۳۸۵ برگردان تازه ای از شاهنامه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. «دیک دیویس» پدیدآورنده ی این نسخه جدید که پروفسور زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اوهایوی آمریکا و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است با ارائه ی این برگردان نوین، نوروز ایرانی را جشن گرفت.<\/span><\/p>\n\n

فردوسی در بیان افکار و نقل معانی و رعایت سادگی زبان، صراحت و روشنی سخن، انسجام، استحکام و متانت کلام در درجه ‏ای از قدرت است که کلامش همواره در میان استادان، نمونه ی اعلای فصاحت و بلاغت شمرده شده و به منزله ی سخن سهل و ممتنع تلقی شده است.<\/span><\/p>\n\n

فردوسی سخن سرایی وطن پرست و در میهن خواهی استوار بود. این باور پایدار او از جای جای شاهنامه و به ویژه از شور فردوسی در ستایش ایران و نژاد ایرانی به خوبی آشکار است. او از تاریخ نیاکان خود و داستان ها و افسانه ی شاهان و تاریخ ایران آگاهی و یا به دانستن آن ها شوق و دلبستگی فراوان داشت. و به همین سبب است که به این کار بزرگ دست زد و تا هنگامی که گرفتار فقر و تهیدستی نگشت، یعنی مال و ثروت نیاکانی را بر سر کار شاهنامه نگذاشت، به دربار شاهان و جایزه های ایشان چشم نداشت. فردوسی در سرودن شاهنامه، گذشته از انگیزه ی وطن خواهی و باورهای میهنی، کمابیش پشتیبانانی داشته است. او خود از چند تن یاد کرده است که ایشان به گونه ای در برانگیختن او کوشیده اند. یکی از آنان که بیش از همه مورد ستایش اوست، کسی است از بزرگان و فرمانروایان آن روزگار که فردوسی ویژگی هایش را برمی شمارد، اما آشکارا نام او را نمی گوید.<\/span><\/p>\n\n

به نظر فروغی از ویژگی های فردوسی پاکی زبان و عفت اوست. در تمام شاهنامه یک واژه و یا یک عبارت مستهجن دیده نمی شود و پیداست که فردوسی بر خلاف بسیاری از شاعران، از آلوده کردن خود به هزل و زشتی ها کناره گیری داشته است و هر جا که به فراخور داستان سرایی مطلب شرم آمیزی می بایست نقل کند بهترین و نازک ترین عبارت ها را برای آن یافته است. عفت خواهی فردوسی به اندازه ای است که در داستان هایی هم که به فراخور طبیعت بشری بی اختیار رخ می دهد، نمی پسندد که پهلوانان او گرفتار نفس شده و از حدود مشروع فراتر رفته باشند.<\/span><\/p>\n\n

هیچ کس به اندازه ی فردوسی باورمند به خرد و دانش نبوده و تشویق به اندوختن دانش و هنر نکرده است. فردوسی مانند خیام در اشعارش به کوتاهی زندگانی افسوس می خورد و بیان حیرانی می کند که انسان برای چه آمده است و کجا می رود و پس از این زندگی چه خواهد شد.<\/span><\/p>\n\n

برای بزرگداشت مقام این شاعر و سخن‏ سرای نامی، روز ۲۵ اردیبهشت هر سال به نام حکیم ابوالقاسم فردوسی نام گذاری شده است تا فرصتی فراهم شود که علاوه بر شناساندن این شخصیت بزرگ ادبی به اقشار مختلف مردم، زمینه ی حفظ این گنجینه و میراث غنی در همگان به وجود آید.<\/span><\/p>\n\n

\"\"<\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/p>\n\n

 <\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2017-05-15 13:23:02","content_date_event":"2017-05-15 13:23:02","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2017-05-15 13:30:16","content_date_register":"2017-05-15 13:23:14","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":21,"eid":21,"attach_title":"25 اردیبهشت سالروز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790_150_50.webp","300":".\/cache\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790_300_99.webp","400":".\/cache\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790_389_129.webp","600":".\/cache\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790_389_129.webp","900":".\/cache\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790_389_129.webp","1200":".\/cache\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790_389_129.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":1866844790,"files":{"original":{"url":".\/file\/47\/attach\/201705\/226442_1866844790.jpg","width":389,"height":129,"size":0}}}]}]]