اول اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی شیرازی
اول اردیبهشت ماه هر سال در شیراز و برخی از شهرهای ایران و جهان فرصت مغتنمی برای گلگشت در بوستان و گلستان سعدی شیراز فراهم می شود و اندیشمندان و سعدی پژوهان، سعدی دوستان و هنرمندان هریک به فراخور دانش و ذوق خویش، به کلام و نوا و رنگ و نمایش از سعدی می گویند و عشق و حکمت و نیک پنداری او را ارج می نهند.
سعدی شیرازی (۶۰۶ – ۶۹۰ هجری قمری) شاعر و نویسندهٔ پارسی گوی نامدار ایرانی است. نامِ کاملِ او ابومحمّد مُشرف الدین مُصلح بن عبدالله بن مشرّف و تخلص او سعدی است. او در نظامیه بغداد -که مهمترین مرکز علم و دانش آن زمان به حساب می آمد- تحصیل نمود و پس از آن به عنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز سفر کرد. وی سپس به زادگاه خود شیراز برگشت و تا پایان عمر در آنجا اقامت گزید. آرامگاه وی در شیراز واقع شده که به سعدیه معروف است.
سعدی تاثیر انکارناپذیری بر زبان فارسی گذاشته است؛ به طوری که شباهت قابل توجهی بین زبان فارسی امروزی و زبان سعدی وجود دارد. آثار او مدت ها در مدرسه ها و مکتب خانه ها به عنوان منبع آموزش زبان فارسی تدریس می شده و بسیاری از ضرب المثل های رایج در زبان فارسی از آثار وی اقتباس شده است. وی بر خلاف بسیاری از نویسندگان معاصر یا پیش از خود، ساده نویسی و ایجاز را در پیش گرفت و توانست -حتی در زمان حیاتش- شهرت زیادی بدست آورد. اهل ادب به او لقب استادِ سخن، پادشاهِ سخن، شیخِ اجلّ و حتی به طور مطلق، استاد داده اند. آثار وی در کتاب کلیات سعدی گردآوری شده است؛ هرچند که کتاب گلستان، کتاب بوستان و نیز غزلیات وی به صورت مستقل نیز منتشر شده اند.
کتاب های گلستان و بوستان به عنوان کتاب های اخلاقی شناخته می شوند و علاوه بر فارسی زبانان، بر روشنفکران غربی از جمله ولتر و گوته تاثیرگذار بوده اند. با این حال، برخی از منتقدان نسبت به آموزه های اخلاقی وی نقدهایی را مطرح کرده اند. غزلیات سعدی، اغلب عاشقانه و توصیف کننده عشق زمینی است؛ هرچند که وی غزلیات پندآموز و عارفانه نیز سروده است.